Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2010



Η χαρούμενη κοιλάδα
της ανεμελιάς μου.


Αυτό το νεύμα έρχεται από μακριά, μια κίνηση είναι μόνο. Μια κίνηση που ξεδιπλώνεται πάνω σε τοίχους, πάνω σε πρόσωπα, πάνω σε τζάμια, πάνω μου, πάνω σου, πάνω σε όλους μας. Η ροζιασμένη παλάμη ενός πατέρα έκανε αυτό το νεύμα και η μάνα, μετά από αυτό το νεύμα, έμεινε ακίνητη, ακουμπισμένη στο πρεβάζι του παραθύρου, να τον περιμένει.
Με αυτό το νεύμα χαιρέτισαν τον ερχομό μου και με αυτό το νεύμα χαιρέτησα την αποχώρησή τους. Ερχομός και αποχώρηση μέσα από ένα νεύμα, μια κίνηση, μια λέξη που σχηματίζεται στον αέρα. Ένα νεύμα που κανείς δεν ξέρει τι θέλει να πει πραγματικά. Τα κύτταρα αυτού του νεύματος γλίστρησαν από την φούχτα ενός παιδιού. Ξεχύθηκαν από την κραυγή ενός εφηβικού κορμιού. Τα σεξουαλικά όργανα της ανθρώπινης ανεκτικότητας και η επιθυμία πίσω από ένα τέτοιο νεύμα κρύφτηκαν.
Αυτό το νεύμα κρατάω βαθιά μέσα μου.
Αυτό το νεύμα ήταν και είναι η χαρούμενη κοιλάδα της ανεμελιάς μου.

2 σχόλια:

  1. η προστασια και η αγαπη των αγαπημενων μας ,το ταξιδι της επιστροφης στα παιδικα μας χρονια και η σκεψη του θανατου,παντα με συγκινης καλε μου Λάμπρο καθως τα γραφεις τοσο ρεαλιστηκα ομορφα.Καλημερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα Μωβ-Μωβ αλλά και η δική σου ανάρτηση είναι γλυκιά και θεία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή