Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

Ρακένδυτη πολιτεία





Ρακένδυτη πολιτεία δίχως εκπλήξεις, δίχως όνειρα,
όνειρα στάζουν τα δάκρυα των προσδοκιών μου.
Φοράω φωνές που μιλάνε ήρεμα
δρασκελώντας στο σώμα σου
για τον περίπατό μου.


Αιχμάλωτος στην περασμένη σου αιωνιότητα,
στα φωτεινά σοκάκια του οράματος σου.
Κεντώ την σπορά του μέλλοντος,
με δάκτυλα, βουτηγμένα στην δροσιά
των κατεδαφισμένων ποταμών σου.


Λεηλατούνται εικόνες , ιδέες και νοήματα
το χώρο βεβηλώνοντας τις βρόμικης καρδιά σου.
Αντανακλάσεις σε βιτρίνες με περάσματα
που αμφισβητούν τις προθέσεις και
την ακεραιότητα της θωριά σου.


Ρακένδυτη πολιτεία που αλλάζεις ονόματα,
γυρνώ στα σκισμένα πεζοδρόμια του μυαλού σου,
καθώς απλώνονται ιστορίες μοναξιάς
που δεν μ' αφήνουνε να φανταστώ,
την άλλη όχθη του ουρανού σου.


Κερεντζής Λάμπρος



Παρασκευή, 13 Μαΐου 2016

Η ζαλάδα του έρωτα




Σκιές φωτισμένων ημερών
απλώνονται στους τοίχους σπιτιών
που κοιμούνται στην ζεστασιά της λήθης.

Πρωινό ανδρικό κορμί με χαμόγελο ξεγνοιασιάς
που κανείς δεν θυμόταν πλέον,
ξεδιπλώνει τα σκονισμένα μέλη του
προσπαθώντας να αγκαλιάσει την ανθρωπότητα
που κλαίει πάνω στο κρεβάτι των στεναγμών του.

Ο αέρας κουβαλά λουλούδια
για να σκεπάσει το ουράνιο βλέμμα μικρών κοριτσιών
που ξεπηδάν από το βλέμμα του.

Μεταφέρουν την ζαλάδα του έρωτα,
ανεμίζοντας τα σεντόνια της νύχτας
σαν λάβαρα ζωής 
στο ζεστό αγκάλιασμα του ήλιου.

Πέρα κοιλάδες ντυμένες στα πράσινα
καθρεπτίζονται στο αχνισμένο χνώτο τους. 

Κερεντζής Λάμπρος

Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

Παράπλευρες απώλειες


Η Θλίψη των χαρακωμάτων ζωής απλώνεται πάνω από τις πόλεις με μια αγριότητα που φοβίζει τα κατοικίδια ζώα. Τα μηνύματα των χαμένων ευκαιριών κείτονται σε σήψη στα πατώματα των πολυκατοικιών. Οι ψυχικές αρρώστιες δεν βρίσκουν την δικαίωσή τους.
Με παράπλευρες απώλειες η καθημερινότητα αναπαράγει την αγριότητα σαν το φυσικό επακόλουθο της ζωής. Αγωνίες φωλιασμένες, καλά κρυμμένες κάτω από το στήθος των απομονωμένων διαδρομών. Ψάχνουν, ψάχνουν ελπίδες διάτρητες στα καλούπια της κατασκευασμένης από άλλους καθημερινότητας.
Αγωνίες φωλιασμένες κάτω από το στήθος των παρατημένων αναπνοών, δίπλα από τους σκουπιδοτενεκέδες αχρηστευμένων αγαθών. Αγαθών που ακολούθησαν το σώμα μέχρι αυτή την θέση, ανακούρκουδα μπροστά στο καθρέφτη.
Βιαστικές κουβέντες εφησυχασμού προσπαθούν να σταθούν απέναντι στην διαφθορά του εφικτού, του καθημερινού αποτροπιασμού του εξευτελισμού του ανώνυμου υλικού στα γρανάζια της καθημερινή ρευστότητας που δημιουργεί ο οικονομικός παραλογισμός.
Παραμιλά μπροστά στο κουρασμένο είδωλο προσπαθώντας να ξετινάξει από πάνω του όλες αυτές τις σκέψεις. Δικαιολογίες για ένα μέλλον που δεν εξαρτάται από κανένα. Τα κέντρα αποφάσεων χάνονται στο συννεφιασμένο ορίζοντα των βασανιστικών σκέψεων που υποτιμάν το ανθρώπινο συναίσθημα και εκείνο κυλάει στον υπόνομο των επίσημων δηλώσεων ανάπτυξης.
Με στοιχήματα πάνω στην επιβίωση προσπαθούν να αποσπάσουν τον φόβο της συντριβής. Προσφέρουν ελπίδες διάτρητες στα καλούπια των εργοστασίων ζωής όπου η χαρά σαν υλικό δεν χρησιμοποιείτε ποτέ.
Κερεντζής Λάμπρος
Πινακας: http://www.zepoze.com/art-vivant/le-surrealisme-en-dessins?pid=597


Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Ταξιδιώτης της επιστροφής στην αναχώρηση.



 

Κάτω από τα βλέφαρα ο ύπνος, οδηγεί τον κοιμισμένο στις άκρες της πόλης.
Τον περνά από τα φανταχτερά τοπία της κλειδωμένης νιότης και τον σταματά πάνω από το υδατοφράχτη της ζωής.

Πέρα ένα ήλιος φασκιωμένος σε ψυχικά ιμάτια που σέρνονται σε χωματόδρομους γυμνών βηματισμών. Οι μακρινοί συγγενείς με κουρασμένα πρόσωπα ξεπροβάλλουν ντροπαλά πίσω από ασπρισμένους τοίχους φορώντας τα καλά τους, όμως κανείς δεν ξέρει σε ποια γιορτή πηγαίνουν. Τα σκονισμένα λεωφορεία περιμένουν να στοιβαχτούν μέσα τους ενώ κάνεις δεν μιλάει, κανείς δεν λέει τίποτα. 

Περιμένει στην άκρη του τοπίου, σαν ταξιδιώτης της επιστροφής στην αναχώρηση. Πίσω, ο δρόμος που δεν είχε δει ποτέ και τώρα τον κοιτούσε μέσα από τα βλέφαρα για ν αποφύγει τις ακτίνες του ηλίου. Και το σκοτάδι όμως ήταν εκεί, περίμενε την σειρά του όπως κάθε φορά.

Κερεντζής Λάμπρος

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2015

Η ανεξαρτησία






Η ανεξαρτησία των διαδρομών
ευδοκιμεί
στην άκρη των δακτύλων,
χρωματίζει
την ματαιότητα μιας πραγματικότητας

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

Η ψυχοπαθολογία του μη- μέλλοντος






Οι άνθρωποι της καθημερινότητας αναγκάστηκαν να ζουν όπως μπορούν, χαμένοι στους σκονισμένους δρόμους του τίποτα που απεικονίζει το μέλλον που κανείς δεν μπορεί να το φανταστεί.

Περιμένουν τα ψίχουλα από την αδιαφορία της υπέρ ατλαντικής συμμαχίας, σκάβοντας στοές μέσα στο σώμα τους για να κρύψουν την αγωνία από τους περαστικούς που τους περνάν για ζητιάνους.

Δεν είναι ζητιάνοι, είναι αυτοί που τρέχουν πίσω από την χαρά της σύλληψης και βρίσκονται στο πεζοδρόμιο μακρινών διαδρομών που δεν διακρίνεται το τέλος.

Με τριμμένα μπλουζάκια σκέψεων σκουπίζουν την αδιακρισία της πλουτοπαραγωγικής πλατφόρμας των υποταγμένων συμπεριφορών για να καθαρίσουν τον ορίζοντα από στοιχεία που μπορούν να διαταράξουν το αργοπορημένο μέλλον τους.

Τα πράγματα καθορίζονται από την πρώτη στιγμή. Από την πρώτη στιγμή ο καθένας τοποθετείται απέναντι στο διάκοσμο της καταναλωτικής του αλητείας περιμένοντας να ανοίξει την σάρκα του στα νέα εμφυτεύματα της ευτυχίας.

Ο καθένας ασπάζεται τον καθρέφτη του παραγωγικού τεμαχισμού της μορφής του, αναζητώντας στην άκρη των κυβερνητικών ανακοινώσεων, το νόημα της ζωή του.

Ποιος θα βοηθήσει αυτούς που σέρνονται χωρίς σπλάχνα στις χαρές του αδιόρατου σύμπαντος;

Ποιος, μέσα από τις αλλόφρονες προοπτικές του θανάτου και του κοινωνικού αφανισμού της συλλογικότητας, θα φτάσει μέχρις εδώ για να δώσει το μήνυμα στο είναι της μεταμοντέρνας προσωπικότητας του διασπασμένου, διαλυμένου εαυτού;

Οι μηχανές του πολιτισμού που κουβαλάνε την οικονομία του θανάτου στα σωθικά τους, ναυαγούν στα ρηχά της σιωπηρής αποδοχής και υποταγής, ξερνώντας κομμάτια από καταβροχθισμένες υπάρξεις.

Τις παρατηρώ περιμένοντας το λεωφορείο του μέλλοντος, που μερικοί λένε πως άλλαξε διαδρομή.

Κερεντζής Λάμπρος

Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

Στο όνομα της ευημερίας των μερικών.





Μέσα σε στρατόπεδα χαμένων ψυχών 
απομονώνω την σιωπή,
των αυριανών αυτόχειρων της συνείδησης.

Αφουγκράζομαι το σούρσιμο βημάτων, 
λεηλατημένων ζωών,
που σπάνε το όριο της απόγνωσης.

Απομακρύνω το κουρνιαχτό των άδειων δωματίων
και ουρλιάζω,
ουρλιάζω στην άκρη των φανταχτερών εγκλημάτων, 
των καθημερινών δολοφονιών
στο όνομα της ευημερίας των μερικών.

Γυαλισμένες μορφές των σαλονιών της μπουρζουαζίας
χωμένες στα φανταχτερά τους υφάσματα,
φωτογραφίζονται με φόντο
την εξαθλιωμένη πραγματικότητα των υπηκόων τους.
Σκατόψυχοι αποπλανητές συνειδήσεων,
συνωστίζονται
πάνω από τον επιθανάτιο ρόγχο της φτώχειας.

Φοράν τα πιο φανταχτερά τους κοσμήματα,
χαμογελώντας προς την κάμερα
που αποθανατίζει την μιζέρια της ιδιοτελούς ανθρωπιάς τους.
Η σήψη και η λήθη του ανθρώπινου,
βασιλεύει με φόντο
το γυαλιστερό περιδέραιο της απανθρωπιάς τους.

Κερεντζής Λάμπρος

πίνακας: 450 × 265 - florilege69.blogspot.com
EDUARDO KINGMAN

Δευτέρα, 28 Απριλίου 2014

Όταν είμαι έτσι




Όταν είμαι έτσι,
αλαφιασμένος
από μια πραγματικότητα
που τεμαχίζει τον χρόνο
και τον πουλά
στα παγκάκια του πάρκου,
γέρνω
προς την μεριά των ποιημάτων.
Ακουμπάω το μυαλό μου
στο παράλογο υφάδι των λέξεων,
που αποκτούν νοήματα
περισσότερα από αυτά
που μπορεί να βάλει ο νους.
Όταν είμαι έτσι, χάνομαι
στο ανύπαρκτο σύμπαν μιας πρότασης
μιας παραγράφου για το τίποτα που λέει τα πάντα
και ψάχνω το τίποτα για να βρω τα πάντα.
Όταν είμαι έτσι,
 γεμίζω
το χώρο με νομίσματα λέξεων
που κατρακυλούν χωρίς θόρυβο την κοιλάδα
του ανατολικού ημισφαιρίου
ψάχνοντας διέξοδο
από την τρέλα των συνάψεων
Όταν είμαι έτσι, ακουμπάω
στο βελούδινο μοιρολόι του χρόνου
που η ποίηση ψάχνει,
και ερευνά την μορφή του.

Κερεντζής Λάμπρος 

πίνακας:  http://leoetbambou.over-blog.com/25-categorie-11958115.html

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

Από την Χαρά δεν έχω καμιά φωτογραφία




Από την Χαρά δεν έχω καμιά φωτογραφία
να θυμάμαι το πρόσωπό της
τα γλυκά της μάτια
που αγκάλιαζαν τον κόσμο
χωρίς να προλάβουν να τον φθάσουν.

Από την Χαρά δεν έχω καμιά φωτογραφία
να την χτυπάει ο θαλασσινός αέρας
να τις ανακατεύει τα μαλλιά
να κρύβουν και μετά να αποκαλύπτουν
το χαμόγελό της
που σκορπούσε την θλίψη των περαστικών

Από την Χαρά δεν έχω καμιά φωτογραφία
από το σώμα της αγάπη μας
στις ατελείωτες διαδρομές της νιότης μας
αποτυπωμένες στα πεζοδρόμια
στους δρόμους.

Δεν έχω καμιά φωτογραφία
από τότε που προσπαθούσαμε
να ξετυλίξουμε το χρόνο
που δεν είχαμε ακόμη γνωρίσει.
Το χρόνο που φανταζόμαστε
ότι θα μας έβρισκε μαζί
και που αυτό το μαζί
δεν καταφέραμε
να το αιχμαλωτίσουμε σε μια φωτογραφία

Από την Χαρά δεν έχω καμιά φωτογραφία
μόνο μια τραυματισμένη μνήμη
που θυμάται την σύντομη ζωή της
σαν ένα παραμύθι
χαμένων ευκαιριών,
λανθασμένων ενεργειών
με λίγα λόγια μια ιστορία ζωής
καθορισμένη από την αδικία
της ανεκπλήρωτης επιθυμίας
της ανεκπλήρωτης ζωής.

Από την Χαρά δεν έχω καμιά φωτογραφία
ούτε τότε που έτρεχε
να προλάβει τις προσδοκίες της
σε υπέρ πόντια αεροδρόμια του κόσμου
χωρίς προορισμό.

Δεν αιχμαλώτισα την μορφή της
την ώρα που νοσταλγούσε
την αποφυλάκιση της
από τα πλαίσια των υποχρεώσεων
μιας βεβιασμένης κίνησης υποταγής
από τους άνδρες που αγάπησε
αλλά δεν κατάφερε να κρατήσει.

Έτσι και εγώ την άφησα πάνω στην άσφαλτο
να ποτίζει με τα δάκρυα της
την χαμένη ελπίδα,
με ένα μωρό στην αγκαλιά
περιμένοντας την μέρα της
της αποφυλάκισης


Από την Χαρά δεν έχω καμιά φωτογραφία
μόνο ένα τελευταίο τηλέφωνο
μια βδομάδα πριν την διαφυγή της.

Κερεντζής Λάμπρος

Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2014

«Ελεύθερη ένωση»






Η γυναίκα μου με μαλλιά φωτιάς από ξύλα
Η γυναίκα μου με σκέψεις αστραπών της ζέστης
Με μέση κλεψύδρας
Η γυναίκα μου με μέση σβίδρας ανάμεσα στα δόντια της τίγρης
Η γυναίκα μου με στόμα κονκάρδας και ανθοδέσμης άστρων
μικρότερου μεγέθους
Με δόντια αποτυπώματα άσπρου ποντικιού πάνω στην άσπρη γη
Με γλώσσα κεχριμπαριού και γυαλιού τριμμένου
Με γλώσσα μαχαιρωμένου αντίδωρου
Με γλώσσα κούκλας που ανοιγοκλείνει τα μάτια της
Με γλώσσα πέτρας απίστευτης
Η γυναίκα μου με ματόκλαδα όρθιες γραμμούλες παιδικής
γραφής
Με φρύδια περίγυρου φωλιάς χελιδονιού
Η γυναίκα μου με κροτάφους σχιστόλιθου στέγης θερμοκηπίου
Κι άχνας στα παράθυρα
Η γυναίκα μου με ώμους σαμπάνιας
Και κρήνης με κεφάλια δελφινιών κάτω από τον πάγο
Η γυναίκα μου με καρπούς χεριών από σπίρτα
Η γυναίκα μου με δάχτυλα τύχης και καρδιάς άσσου κούπα
Με δάχτυλα θερισμένου σταχυού
Η γυναίκα μου με μασχάλες τριχώματος του κουναβιού και
καρπών οξιάς
Της νύχτας του Αϊ-Γιαννιού
Της αγριομυρτιάς και φωλιάς σκαλαριών
Με μπράτσα του αφρού της θάλασσας και του υδροφράγματος
Και μίγματος σταριού και μύλου
Η γυναίκα μου με γάμπες βεγγαλικού
Με κινήσεις ωρολογιακές κι απελπισίας
Η γυναίκα μου με γάμπες από μεδούλι της ακτέας
Η γυναίκα μου με πόδια αρχικά ονομάτων
Με πόδια εσμού κλειδιών με πόδια καλφάδων που πίνουν
Η γυναίκα μου με λαιμό μαργαριταριού αλεσμένου κριθαριού
Η γυναίκα μου με λαιμό χρυσής κοιλάδας
Και συναντήσεων μέσα στην ίδια την κοίτη του χειμάρρου
Με στήθια της νύχτας
Η γυναίκα μου με στήθια θαλασσινής φωλιάς του τυφλοπόντικα
Η γυναίκα μου με στήθια χοάνης για ρουμπίνια
Με στήθια φάσματος του ρόδου κάτω απ’ τη δροσιά
Η γυναίκα μου με κοιλιά βεντάλιας των ημερών όταν ξεδιπλώνεται
Με κοιλιά γιγάντιο νύχι γαμψό
Η γυναίκα μου με ράχη πουλιού που φεύγει κατακόρυφα
Με πλάτη υδραργύρου
Με πλάτη φωτός
Με σβέρκο πέτρας στρογγυλεμένης και κιμωλίας βρεμένης
Και πεσίματος του ποτηριού που μόλις ήπιαμε
Η γυναίκα μου με γοφούς μικρού πλοίου
Η γυναίκα μου με γοφούς πολυελαίου και με φτερά σαΐτας
Και με μίσχους φτερών άσπρου παγωνιού
Και ζυγαριάς ανευαίσθητης
Η γυναίκα μου με γλουτούς από αμμόπετρα και αμίαντο
Η γυναίκα μου με γλουτούς ράχης του κύκνου
Η γυναίκα μου με γλουτούς της άνοιξης
Με αιδοίο γλαδιόλας
Η γυναίκα μου με αιδοίο φλέβας χρυσού κι ορνιθόρυγχου
Η γυναίκα μου με αιδοίο φύκια και καραμέλες του παλιού καιρού
Η γυναίκα μου με αιδοίο καθρέφτη
Η γυναίκα μου με τα μάτια της γεμάτα δάκρυα
Με μάτια μενεξεδιάς πανοπλίας και μαγνητισμένης βελόνας
Η γυναίκα μου με μάτια σαβάνας
Η γυναίκα μου με μάτια νερού για να πίνεις στη φυλακή
Η γυναίκα μου με μάτια του ξύλου πάντα κάτω από τον πέλεκυ
Με μάτια στο ύψος του νερού στο ύψος του αέρα της γης και της φωτιάς
 

Αντρέ Μπρετόν

Μτφ. Νάνος Βαλαωρίτης, στον τόμο: Δεν άνθησαν ματαίως. Ανθολογία υπερρεαλισμού (επιμ.
Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου), Αθήνα, εκδ. Νεφέλη, 1980, σσ. 278-280.

πηγή: http://dimartblog.com/2013/02/19/andre-breton-1896-1966/

κολλαζ:  676 × 800 - visiblepoetry.blogspot.com