Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο


Αυτό το ξέφρενο χλιμίντρισμα ανέμου,
με σκόνη
γλύφει την σάρκα την γυμνή.
Την ομορφιά τυλίγει
με το χωμάτινο μανδύα
μιας γης ορφανεμένης,

Αυτό
το ξέφρενο χλιμίντρισμα ανέμου
δεν είναι άνεμος.
Όχι,
δεν είναι άνεμος.

Είναι τα μεγεθυμένα χνώτα μιας ερημιάς.

Μιας ερημιάς
που κυματίζει την σάρκα εσωτερικά
σαν αναρτημένο λάβαρο
ενός τοπίου,
πυρπολημένου,
λεηλατημένου από τους αιώνες
αλλά πάντα ζωντανού!!

Σχόλια

  1. αν και δεν τα παω καλα μ τα ποιηματα γιατι πιστευω οτι για να διαβασεις και να κατανοησεις ενα ποιημα θα πρεπει να ξερεις καλα τον ποιητη...
    παρ ολα αυτα το βρισκω υπεροχο εχει μεσα αντιθεσεις που μ αρεσουν και με αφησε μια υπεροχη ανατριχιλα γιατι κρυβεται μια ανειπωτη μαγεια μεσα απ τα λογια ..πχ λεηλατημενο μεν αλλα ζωντανο δε!!!

    υπεροχο υπεροχο...ασχετα αν δεν ξερω απο ποιηση..κι ομως το βρισκω σπουδαιο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστώ Δεν χρειάζεται να ξέρουμε από ποίηση. Η Ποίηση είναι συναίσθημα και αυτό το γνωρίζουμε όλοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ετσι το κατάλαβα οτι εχει σαρκα ειναι η ψυχή αυτη που ντύνει και ξεντύνει ειναι η σκονη που αφηνει τα σημάδια πανω στην γυμνη σάρκα νιω΄θεις τον πόνο της καμμια φορα την απογνωση.και εκει που πηγαζει το ασυνειδητο εμεις προσπαθουμε να του βάλουμε λογική. ολα αυτα μου τα εβγαλες με τους στίχους σου εψαξες τις λέξεις και τις αποτυπωσες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Βέβαια, έχεις δίκιο, το ασυνείδητο συνεχίζει να αντιστέκεται στις προθέσεις της λογικής, Αλλά και το ασυνείδητο έχει μια λογική την δική του λογική.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αξίες Ζωής
Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.
Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν.
Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως.
Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν.
Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.
Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος.
Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάρι…
Μας έχουν στριμώξει
Μας έχουν στριμώξει,
Ναι μας έχουν στριμώξει,
αλλά εμείς βλέπεται πως τους ξεφεύγουμε,
όχι βλέπεται πως τους ξεφεύγουμε.
Πίνουμε τους καφέδες μας ήσυχοι,
μιλάμε και γελάμε κλαίγοντας
και αυτοί δεν καταλαβαίνουν τίποτα.
Δεν καταλαβαίνουν ότι δεν καταλαβαίνουμε που δεν καταλαβαίνουν.
Εμάς μας δίνουν την εντύπωση
πως δεν καταλαβαίνουν
πως δεν μας ξέρουν
Δεν μας βλέπουν!
Μην μου πείτε ότι δεν βλέπεται πως
δεν μας βλέπουν ότι τους βλέπουμε
Τους βλέπουμε ότι μας βλέπουν
που τους βλέπουμε..
Γλιστράμε ,
γλιστράμε σιγά, σιγά για να μην
μας δουν εκείνη ακριβώς την στιγμή που
μας κοιτάνε χωρίς να μας βλέπουν.
Τους βλέπουμε ότι μας βλέπουν
χωρίς να μας βλέπουν.
Και εκείνοι
το ξέρουν ότι μας κοιτάνε χωρίς
να μας βλέπουν ότι τους βλέπουμε
Εμείς βέβαια κάνουμε
σαν να μας βλέπουν
και εκείνοι κάνουν
ότι μας βλέπουν.
Εκείνη ακριβώς την στιγμή
μπορούμε να φύγουμε. πίνακας: Georgia O Keeffe

Οι ηλεκτρικοί μάγκες

Οι ηλεκτρικοί μάγκες με τις πρίζες στα χέρια. Με πέτσινους γιακάδες σηκωμένους. Τζίν καλυμμένα στα μπούτια τους. Κεφάλια σκυμμένα πάνω από το καντράν του ραδιοφώνου. Χέρια που στρίβουν τσιγάρα. Μυαλά που χάνονται μέσα στην κάπνα.
Με την μοναξιά στριμωγμένη στους τοίχους. Το ρεβόλβερ της ζωής στραμμένο επάνω τους, μπροστά στο μέλλον της εικόνας τους. Κουρελιασμένη εικόνα που σκαρφαλώνει στους τοίχους ψάχνοντας ένα άνοιγμα για να πετάξει μακριά.
Οι ηλεκτρικοί μάγκες με τις πρίζες στα χέρια. Στο κίτρινο λαρύγγι τους η βηματισμοί ενός ουρλιαχτού. Τα βήματά του βυθίζονται στην λάσπη της νικοτίνης. Με μπλεγμένες κατευθύνσεις. Διαλυμένες σχέσεις καθώς παιδιά, τους περιμένουν φωνάζοντας μπαμπά!
Ανυπόταχτοι μπροστά στην καταιγίδα μια κοινωνίας που θεωρούν σάπια. Σάπιοι και οι ίδιοι με φαγούρες στα αχαμνά τους. Με προβληματικούς έρωτες και εγκαταλείψεις συζυγικής εστίας. Με ροκ εφιάλτες και εγκαύματα τρίτου βαθμού στην προσπάθεια να ζεσταθούν κάπου!
Οι ηλεκτρικοί μάγκες με την …