Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο


Την ονειρεύτηκε ζωντανή, θερμή, κρυφή, το μέγεθος γροθιάς, ρουμπινόχρωμης, στο μισόφωτο του ανθρώπινου κορμιού που του έλειπε ακόμα το πρόσωπο και το φύλο. Ονειρεύτηκε τούτη την καρδιά με ανυπόμονη αγάπη, δεκατέσερεις διαυγείς νύχτες. Κάθε νύχτα, την έβλεπε όλο και πιο καθαρά. Δεν την αγγιζε, αλλά περιορίστηκε να την παρατηρεί ή να την δυαλίζει πότε πότε μ΄ένα βλέμμα Την ένιωσε, την έζησε από κοντά και μακρυά κι από πολλές οπτικές γωνίες. Την δέκατη τέτρτη νύχτα κύλισε το δείκτη του απαλά στο μήκος της πνευμονικής αρτηρίας κι έπειτα πάνω σ΄ όλη την καρδιά, μέσα και έξω. Η εξέταση τον ικανοποίησε. Την επόμενη νύχτα αποφάσισε να μην ονειρευτεί. Επειτα πείρε πάλι την καρδιά, επικαλέστηκε το όνομα ενός πλανήτη κι ετοιμάστηκε να οραματιστεί άλλο κύριο όργανο. Πριν περάσει χρόνος έφτασε στο σκελετό, στα βλέφαρα. Το πιο δύσκολο απ' όλα ήταν οι αναρίθμητες τρίχες των μαλιών..........

Χορχέ Λουίς Μπόρχες

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πολιτικοί αρχάγγελοι του συναισθηματικού σκότους

Πολιτικοί αρχάγγελοι του συναισθηματικού σκότους, κάθε φορά προσμετράν την ύπαρξή τους, με τον αριθμό των ανασυρθέντων θυμάτων. Αθώες ψυχές, που τις ξαπλώνουν, στην παράλογη καθημερινότητας που αιμορραγεί. Τις απλώνουν στο σχοινί να στεγνώσουν. Ψυχές, που δεν έχουν καμιά ευθύνη, παρά μόνο ότι γεννήθηκαν από υποταγμένους γονείς, σε θεότητες της βίας και του πολέμου. Ψυχές, που θυσιάζονται χωρίς οίκτο, χωρίς φόβο στο όνομα θρησκειών που τρέφονται από το αίμα τους και αναζωογονούν την κυριαρχία τους και το αιώνια θυσιαστικό τους μένος. Οι πολιτικοί αρχάγγελοι του συναισθηματικού σκότους απλώνουν την σημαντικότητα της υποταγής σαν να είναι το μοναδικό πεπρωμένο ολόκληρης της ανθρωπότητας. Κερεντζής Λάμπρος φωτο: Arthur Tress
Τα κορίτσια κλειδώνουν τις νύχτες Τα κορίτσια κλειδώνουν τις νύχτες Αφήνουν το τσιγάρο στο τασάκι και στέκονται γυμνές μπροστά στο καθρέφτη εξετάζοντας τις γραμμές του κορμιού τους Δεν ξέρουν ακόμα το όνομα του βιαστή τους Δεν ξέρουν ακόμα το όνομα της σιωπής τους Ανάμεσα σε πόστερ ινδαλμάτων ξανά βάζουν τα εσώρουχά τους και κατευθύνονται στο κοριτσίστικο κρεβάτι Τα κορίτσια κλειδώνουν τις νύχτες Πέφτουν στην αφάνεια κάνοντας βουβά σινιάλα στο σκοτάδι Τυλίγονται τον παρθενικό υμένα και κατεβαίνουν τα σκαλοπάτια με γυμνές πατούσες αφουγκράζονται τα τριξίματα της νύχτας πίσω από το κλειστό παράθυρο Τα κορίτσια κλειδώνουν τις νύχτες δεν ξέρουν τι να προσφέρουν στο βιαστή τους δεν ξέρουν τι να κάνουν την σιωπή τους. Και ο βιαστής και η σιωπή πλησιάζουν από στιγμή σε στιγμή από μέρα σε μέρα από χρόνο σε χρόνο Τα κορίτσια κλειδώνουν τις νύχτες εξαφανισμένα σαν οντότητες φορτωμένα σε φορεία κρυφών γεννήσεων φθάνουν μέχρις εδώ με ένα φόβο που κανείς δεν καταλαβαίνει Τα κορίτσια κλειδώνουν τις ...

Σ' αυτούς...

Σ’ αυτούς που αναζητάν το μέλλον  θρηνώντας το παρόν  και   με αυτό τον τρόπο  προσπαθούν  να ξεχάσουν το παρελθόν,   θα ήθελα να τους πω... ότι η μνήμη πάντα θα είναι εκεί να κρατά το νήμα του πόνου προσπαθώντας  μέσα στο λαβύρινθο του χρόνου να βρει την χαρά.