Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο


Δώστε μου ένα όνομα

Δώστε μου ένα όνομα εσείς
Ένα όνομα για να ταξιδέψουμε
Για να χαθούμε στο θολό τοπίο της πόλης
Το ξέρω ότι έρχεστε από μακριά
μικρές φωτίτσες του έρωτα
για να φωτίσετε το σκοτάδι του πολιτισμού
Δώστε μου ένα όνομα εσείς
Εγώ είμαι ένα τίποτα
Ένα χαμένο σαρκίο του μυαλού
που δεν ξέρει ακόμα αν κατάλαβε τον κόσμο που ζει
Αν κατάλαβε τι είναι ζωή
Αν μπόρεσε να δώσει νόημα στα πράγματα
Δώστε μου ένα όνομα εσείς
Δώστε μου το όνομα του αδελφού σας
που χάθηκε κάποιο βράδυ
Και εσείς μικρές φωτίτσες του έρωτα
δεν μπορέσατε να του δώσετε λίγο ζωή
Δώστε μου το όνομα του πατέρα σας
Που γυρνάει άδειος
Άδειο τσουβάλι από κούραση και βλαστήμια
με δέρμα σκασμένο
πόροι φουσκωμένοι άρρωστοι
Κανένας γιατρός δεν μπορεί να τους δει
δεν θέλει να τους δει
Γιατί στα δημόσια ιατρεία δεν χωράνε
Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τον πατέρα
Δώστε μου το όνομα της μητέρας σας
Δώστε μου ότι όνομα θέλετε
Εγώ είμαι εδώ για να δεχτώ
Είμαι εδώ για να ανταποκριθώ στις ανάγκες του καθένα σας
γιατί είμαι ένα τίποτα
Ένα τίποτα
ακουμπισμένο στο πρεβάζι του μυαλού
με τις μικρές φωτίτσες του έρωτα να ρίχνουν το φως τους
Είμαι κρυμμένος κάτω από τα βλέφαρα του ονείρου
Του ταξιδιού μέσα στο παιδότοπο του μέλλοντος
Εκεί που ζει η αντίθεση, η ανυπακοή
Εκεί που σιδερόφραχτοι αστυνομικοί κάνουν κύκλους
Κυκλώνουν τους παιδότοπους τώρα
Ζητάν ταυτότητα από μητέρες
Από γυναίκες που βγήκαν μέχρι την παιδική χαρά
Δώστε μου το όνομα μια τέτοιας γυναίκας
Μιας γυναίκας που παντρεύτηκε την φυγή
Που παντρεύτηκε την λήθη
που βρέθηκε πληγωμένη στην κρεβατοκάμαρα
Πληγωμένη στην κουζίνα
Πληγωμένη γυναίκα
Ναι είμαι μια πληγωμένη γυναίκα
Μια πληγή που αιμορραγεί που φωνάζει
Μια πληγή που ουρλιάζει, στριγκλίζει ανάμεσα στα φρεναρίσματα
Μόνη στην μέση της λεωφόρου
Μόνη στην μέση του δωματίου
Ο βιαστής της δεν είναι εδώ
Στο επόμενο πλάνο ίσως τον δούμε
να περνάει βιαστικά στο βάθος
Δώστε μου ένα όνομα εσείς
Κάντε με να πω το όνομα αυτό δυνατά
και μετά ξεχάστε με
Γιατί εγώ είμαι ένα τίποτα
Είμαι ένα σαρκίο μυαλού ξεχασμένο στην άκρη της πόλης
Που δεν καταλαβαίνει καλά τον κόσμο.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αξίες Ζωής
Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.
Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν.
Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως.
Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν.
Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.
Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος.
Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάρι…
Μας έχουν στριμώξει
Μας έχουν στριμώξει,
Ναι μας έχουν στριμώξει,
αλλά εμείς βλέπεται πως τους ξεφεύγουμε,
όχι βλέπεται πως τους ξεφεύγουμε.
Πίνουμε τους καφέδες μας ήσυχοι,
μιλάμε και γελάμε κλαίγοντας
και αυτοί δεν καταλαβαίνουν τίποτα.
Δεν καταλαβαίνουν ότι δεν καταλαβαίνουμε που δεν καταλαβαίνουν.
Εμάς μας δίνουν την εντύπωση
πως δεν καταλαβαίνουν
πως δεν μας ξέρουν
Δεν μας βλέπουν!
Μην μου πείτε ότι δεν βλέπεται πως
δεν μας βλέπουν ότι τους βλέπουμε
Τους βλέπουμε ότι μας βλέπουν
που τους βλέπουμε..
Γλιστράμε ,
γλιστράμε σιγά, σιγά για να μην
μας δουν εκείνη ακριβώς την στιγμή που
μας κοιτάνε χωρίς να μας βλέπουν.
Τους βλέπουμε ότι μας βλέπουν
χωρίς να μας βλέπουν.
Και εκείνοι
το ξέρουν ότι μας κοιτάνε χωρίς
να μας βλέπουν ότι τους βλέπουμε
Εμείς βέβαια κάνουμε
σαν να μας βλέπουν
και εκείνοι κάνουν
ότι μας βλέπουν.
Εκείνη ακριβώς την στιγμή
μπορούμε να φύγουμε. πίνακας: Georgia O Keeffe

Οι ηλεκτρικοί μάγκες

Οι ηλεκτρικοί μάγκες με τις πρίζες στα χέρια. Με πέτσινους γιακάδες σηκωμένους. Τζίν καλυμμένα στα μπούτια τους. Κεφάλια σκυμμένα πάνω από το καντράν του ραδιοφώνου. Χέρια που στρίβουν τσιγάρα. Μυαλά που χάνονται μέσα στην κάπνα.
Με την μοναξιά στριμωγμένη στους τοίχους. Το ρεβόλβερ της ζωής στραμμένο επάνω τους, μπροστά στο μέλλον της εικόνας τους. Κουρελιασμένη εικόνα που σκαρφαλώνει στους τοίχους ψάχνοντας ένα άνοιγμα για να πετάξει μακριά.
Οι ηλεκτρικοί μάγκες με τις πρίζες στα χέρια. Στο κίτρινο λαρύγγι τους η βηματισμοί ενός ουρλιαχτού. Τα βήματά του βυθίζονται στην λάσπη της νικοτίνης. Με μπλεγμένες κατευθύνσεις. Διαλυμένες σχέσεις καθώς παιδιά, τους περιμένουν φωνάζοντας μπαμπά!
Ανυπόταχτοι μπροστά στην καταιγίδα μια κοινωνίας που θεωρούν σάπια. Σάπιοι και οι ίδιοι με φαγούρες στα αχαμνά τους. Με προβληματικούς έρωτες και εγκαταλείψεις συζυγικής εστίας. Με ροκ εφιάλτες και εγκαύματα τρίτου βαθμού στην προσπάθεια να ζεσταθούν κάπου!
Οι ηλεκτρικοί μάγκες με την …