Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο




Αν χάσεις την ψυχή σου από απροσεξία
Τι κάνει αυτή η Ινδιάνα Ουιτσόλε που είναι ετοιμόγεννη; Θυμάται. Θυμάται έντονα την νύχτα του έρωτα απ΄ όπου προέρχεται το παιδί που θα γεννήσει. Τ σκέφτεται με όλη την δύναμη της θύμησης και της χαράς της. Έτσι το κορμί ανοίγει, εκστατικό από την ευτυχία που πείρε, και γεννιέται ένας γερός Ουιτσόλε, αντάξιος εκείνης της απόλαυσης που τον έφτιαξε.Ένα καλός Ουιτσόλε προσέχει την ψυχή του, την φωτεινή δύναμη της ζωής του, αλλά ξέρει καλά πως η ψυχή είναι μικρότερη κι από ένα μυρμήγκι, απλότερη κι από ένα ψίθυρο, ένα τίποτα σχεδόν, ένα αεράκι, που με την παραμικρή απροσεξία μπορεί να χαθεί.Ένα αγόρι σκοντάφτει, κατρακυλά την πλαγιά κι η ψυχή του ξεφεύγει, δεμένη μονάχα από μια μεταξένια κλωστή και πέφτει στο χαντάκι. Τότε ο νεαρός Ουιτσόλε λιποθυμά και αρρωσταίνει. Στα τραυλίσματα του καλεί τον φύλακα των ιερών τραγουδιών, το μαγο-ιερέα.Τι ψάχνει τούτος ο γερό-Ινδιάνος στο βουνό. Ακολουθεί τα ίχνη που άφησε ο άρρωστος στο πέρασμά του. Ανεβαίνει σιωπηλά μέσα από τα αιχμηρά βράχια, ερευνώντας κάθε κλαδί, κάθε φύλλο και κάτω από τα χαλίκια. Που έπεσε η ζωή; Που κρύφτηκε φοβισμένη. Προχωρεί απαλά με τ΄ αυτιά ορθάνοιχτα, γιατί οι χαμένες ψυχές κλαίνε και πολλές φορές σφυρίζουν όπως ο αγέρας.Όταν θα βρει την περιπλανώμενη ψυχή, ο μάγος ιερέας θα τη σηκώσει πάνω στην άκρη ενός φτερού, θα την τυλίξει σε μια μικροσκοπική τούφα μπαμπάκι και θα την βάλει μέσα στο κούφιο μέρος κάποιου κλαδιού για να την επιστρέψει στον κάτοχό της, που δεν θα πεθάνει.
Εδουάρδο Γκαλεάνο

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αξίες Ζωής
Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.
Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν.
Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως.
Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν.
Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.
Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος.
Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάρι…
Μας έχουν στριμώξει
Μας έχουν στριμώξει,
Ναι μας έχουν στριμώξει,
αλλά εμείς βλέπεται πως τους ξεφεύγουμε,
όχι βλέπεται πως τους ξεφεύγουμε.
Πίνουμε τους καφέδες μας ήσυχοι,
μιλάμε και γελάμε κλαίγοντας
και αυτοί δεν καταλαβαίνουν τίποτα.
Δεν καταλαβαίνουν ότι δεν καταλαβαίνουμε που δεν καταλαβαίνουν.
Εμάς μας δίνουν την εντύπωση
πως δεν καταλαβαίνουν
πως δεν μας ξέρουν
Δεν μας βλέπουν!
Μην μου πείτε ότι δεν βλέπεται πως
δεν μας βλέπουν ότι τους βλέπουμε
Τους βλέπουμε ότι μας βλέπουν
που τους βλέπουμε..
Γλιστράμε ,
γλιστράμε σιγά, σιγά για να μην
μας δουν εκείνη ακριβώς την στιγμή που
μας κοιτάνε χωρίς να μας βλέπουν.
Τους βλέπουμε ότι μας βλέπουν
χωρίς να μας βλέπουν.
Και εκείνοι
το ξέρουν ότι μας κοιτάνε χωρίς
να μας βλέπουν ότι τους βλέπουμε
Εμείς βέβαια κάνουμε
σαν να μας βλέπουν
και εκείνοι κάνουν
ότι μας βλέπουν.
Εκείνη ακριβώς την στιγμή
μπορούμε να φύγουμε. πίνακας: Georgia O Keeffe

Οι ηλεκτρικοί μάγκες

Οι ηλεκτρικοί μάγκες με τις πρίζες στα χέρια. Με πέτσινους γιακάδες σηκωμένους. Τζίν καλυμμένα στα μπούτια τους. Κεφάλια σκυμμένα πάνω από το καντράν του ραδιοφώνου. Χέρια που στρίβουν τσιγάρα. Μυαλά που χάνονται μέσα στην κάπνα.
Με την μοναξιά στριμωγμένη στους τοίχους. Το ρεβόλβερ της ζωής στραμμένο επάνω τους, μπροστά στο μέλλον της εικόνας τους. Κουρελιασμένη εικόνα που σκαρφαλώνει στους τοίχους ψάχνοντας ένα άνοιγμα για να πετάξει μακριά.
Οι ηλεκτρικοί μάγκες με τις πρίζες στα χέρια. Στο κίτρινο λαρύγγι τους η βηματισμοί ενός ουρλιαχτού. Τα βήματά του βυθίζονται στην λάσπη της νικοτίνης. Με μπλεγμένες κατευθύνσεις. Διαλυμένες σχέσεις καθώς παιδιά, τους περιμένουν φωνάζοντας μπαμπά!
Ανυπόταχτοι μπροστά στην καταιγίδα μια κοινωνίας που θεωρούν σάπια. Σάπιοι και οι ίδιοι με φαγούρες στα αχαμνά τους. Με προβληματικούς έρωτες και εγκαταλείψεις συζυγικής εστίας. Με ροκ εφιάλτες και εγκαύματα τρίτου βαθμού στην προσπάθεια να ζεσταθούν κάπου!
Οι ηλεκτρικοί μάγκες με την …