Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο


Η γύμνια της μοναξιάς

Σηκώνομαι.
Σηκώνομαι, με αστραφτερό δέρμα και με το σώβρακο στέκομαι μπροστά στα παράθυρα την ώρα που ο ήλιος ορμάει ακάθεκτα επάνω μου και επάνω στα λιγοστά έπιπλα του αρχοντικού μας. Απ' έξω το βουητό του κόσμου.
Κορναρίσματα φωνές και ένας συνεχής ρόγχος της αναπαραγωγής της καθημερινότητας την οποία προσπαθούσα να αποφεύγω, αλλά δεν τα κατάφερνα διότι είχα και εγώ την δικιά μου αναπαραγωγή, την δικιά μου ζωή να ταΐσω, που όσο και αν φαινόταν φτωχή και χωρίς ανάγκες δεν άντεχε την ανεργία και την μιζέρια των φοιτητικών κύκλων.
Ο ήλιος όρμαγε πάνω μου καθώς άνοιγα το παράθυρο και έβλεπα την κυκλοφορία της αγωνίας και εγώ κρεμασμένος από πάνω της, γυμνός και αναμαλλιασμένος, χαμογελούσα για την τύχη μου, χαμογελούσα έχοντας εσένα γυμνή πίσω μου να με φωνάζεις να ξαναγυρίσω πίσω, στα ιδρωμένα σεντόνια και να αφήσω τα εργατικά εντόσθια της ζωής να αναμοχλεύουν την αναγκαστικότητα τους μακριά από εμάς.
Πριν όμως τραβηχτώ από το παράθυρο, πρίν γυρίσω σε σένα, είδα απέναντι ένα τρομαχτικό αλήτη που τον έβλεπα συχνά να γυρνά αδέσποτος στην γειτονία.
Έναν τεράστιων διαστάσεων κλοσάρ με την μπουκάλα στα πόδια.
Ηταν καθισμένος σε ένα παρτέρι απέναντι από το παράθυρό μας και μου χαμογελούσε.
Διέκρινα από τόσο μακριά τα μαυρισμένα του δόντια.
Ένα σαρκαστικό χαμόγελο που τίλυγε το βιαστικό πλήθος των προαστίων το οποίο έτρεχε πίσω από την ζωή του για να την προλάβει.
Με χαιρέτησε με ένα τρομαχτικό χαμόγελο και δεν ήταν η πρώτη φόρα .
Έκανα και εγώ μια αδιάφορη κίνηση σαν χαιρετισμό και μπήκα μέσα.
Ετρεξα στο κρεβάτι και έπεσα από πάνω σου.
Βούτηξα ανοίγοντας την σάρκα σου και μπήκα μέσα βαθιά,
βαθιά κούρνιασα μέσα στο σώμα σου και δεν ήθελα να βγω από εκεί.

Σχόλια

  1. το πολυ αληθινο κειμενο σου μου θυμησε κατι που εχω γραψει..στο παραθετω σαν απαντηση..


    Η Αρενα των πολεων

    Στην Αρένα των Πόλεων,
    Ζητιάνοι τείνουν το χέρι,όχι για το δεκάρικο σας
    μα για μια Λέξη
    σε αυτήν ,να κρύψουν την Μοναξιά..
    να απαλύνουν την Θλίψη.
    Στην Αρένα των Πόλεων,
    Φτωχοί λογισμοί,
    γίνονται Τροφή
    του Όχλου, που περήφανος για την ανωτερότητά του,
    βέβαιος για την αγάπη που έχει μέσα του,
    Χλευάζει το Μίασμα...
    το αλλοπρόσαλλο και ξένο..
    σε εκείνο που αποκαλεί...
    Πολιτισμό
    χειροκροτήστε Αρίοι
    Ράτσες Ανώτερες,
    περήφανοι, Φευ
    πολεμιστές του Άδικου δίκιου σας.
    Στολίστε με Πορφύρα,
    στεφανώστε, με της Περιφρόνησή σας τα αγκάθια
    το μέτωπο του Κατώτερου σας,
    και ύστερα
    Ήσυχοι και Αδαείς
    για το μεγάλο Έγκλημα σας
    κοιμηθείτε
    και Ονειρευτείτε την Αγάπη
    που ποτέ σας δεν θα νιώσετε
    γιατί σας είναι ,
    Ουσία Ξένη....

    καλο απογευμα να εχεις..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σε ευχαριστώ. Έτσι είναι,το ένα κείμενο φέρνει το άλλο και μέσα από όλα αυτά συναντιόμαστε για να μιλήσουμε για καταστάσεις που αν και πέρασαν είναι πάντα εδώ έτοιμες να τις ξετρυπώσει από μέσα μας κάποιος άλλος με κάποιο άλλο κείμενο, φαντάσου ότι αυτό το έχω γράψει πριν είκοσι χρόνια περίπου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Και κάπου η αρένα των πόλεων συναντάει την γύμνια της μοναξιάς και το ένα συμπληρώνει το άλλο και μαζί χέρι χέρι παίρνουν το μονοπάτι του χρόνου, του χρόνου, του χρόνου χρόν.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αξίες Ζωής
Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.
Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν.
Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως.
Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν.
Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.
Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος.
Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάρι…
Μας έχουν στριμώξει
Μας έχουν στριμώξει,
Ναι μας έχουν στριμώξει,
αλλά εμείς βλέπεται πως τους ξεφεύγουμε,
όχι βλέπεται πως τους ξεφεύγουμε.
Πίνουμε τους καφέδες μας ήσυχοι,
μιλάμε και γελάμε κλαίγοντας
και αυτοί δεν καταλαβαίνουν τίποτα.
Δεν καταλαβαίνουν ότι δεν καταλαβαίνουμε που δεν καταλαβαίνουν.
Εμάς μας δίνουν την εντύπωση
πως δεν καταλαβαίνουν
πως δεν μας ξέρουν
Δεν μας βλέπουν!
Μην μου πείτε ότι δεν βλέπεται πως
δεν μας βλέπουν ότι τους βλέπουμε
Τους βλέπουμε ότι μας βλέπουν
που τους βλέπουμε..
Γλιστράμε ,
γλιστράμε σιγά, σιγά για να μην
μας δουν εκείνη ακριβώς την στιγμή που
μας κοιτάνε χωρίς να μας βλέπουν.
Τους βλέπουμε ότι μας βλέπουν
χωρίς να μας βλέπουν.
Και εκείνοι
το ξέρουν ότι μας κοιτάνε χωρίς
να μας βλέπουν ότι τους βλέπουμε
Εμείς βέβαια κάνουμε
σαν να μας βλέπουν
και εκείνοι κάνουν
ότι μας βλέπουν.
Εκείνη ακριβώς την στιγμή
μπορούμε να φύγουμε. πίνακας: Georgia O Keeffe

Οι ηλεκτρικοί μάγκες

Οι ηλεκτρικοί μάγκες με τις πρίζες στα χέρια. Με πέτσινους γιακάδες σηκωμένους. Τζίν καλυμμένα στα μπούτια τους. Κεφάλια σκυμμένα πάνω από το καντράν του ραδιοφώνου. Χέρια που στρίβουν τσιγάρα. Μυαλά που χάνονται μέσα στην κάπνα.
Με την μοναξιά στριμωγμένη στους τοίχους. Το ρεβόλβερ της ζωής στραμμένο επάνω τους, μπροστά στο μέλλον της εικόνας τους. Κουρελιασμένη εικόνα που σκαρφαλώνει στους τοίχους ψάχνοντας ένα άνοιγμα για να πετάξει μακριά.
Οι ηλεκτρικοί μάγκες με τις πρίζες στα χέρια. Στο κίτρινο λαρύγγι τους η βηματισμοί ενός ουρλιαχτού. Τα βήματά του βυθίζονται στην λάσπη της νικοτίνης. Με μπλεγμένες κατευθύνσεις. Διαλυμένες σχέσεις καθώς παιδιά, τους περιμένουν φωνάζοντας μπαμπά!
Ανυπόταχτοι μπροστά στην καταιγίδα μια κοινωνίας που θεωρούν σάπια. Σάπιοι και οι ίδιοι με φαγούρες στα αχαμνά τους. Με προβληματικούς έρωτες και εγκαταλείψεις συζυγικής εστίας. Με ροκ εφιάλτες και εγκαύματα τρίτου βαθμού στην προσπάθεια να ζεσταθούν κάπου!
Οι ηλεκτρικοί μάγκες με την …