Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Από την Χαρά δεν έχω καμιά φωτογραφία




Από την Χαρά δεν έχω καμιά φωτογραφία
να θυμάμαι το πρόσωπό της
τα γλυκά της μάτια
που αγκάλιαζαν τον κόσμο
χωρίς να προλάβουν να τον φθάσουν.

Από την Χαρά δεν έχω καμιά φωτογραφία
να την χτυπάει ο θαλασσινός αέρας
να τις ανακατεύει τα μαλλιά
να κρύβουν και μετά να αποκαλύπτουν
το χαμόγελό της
που σκορπούσε την θλίψη των περαστικών

Από την Χαρά δεν έχω καμιά φωτογραφία
από το σώμα της αγάπη μας
στις ατελείωτες διαδρομές της νιότης μας
αποτυπωμένες στα πεζοδρόμια
στους δρόμους.

Δεν έχω καμιά φωτογραφία
από τότε που προσπαθούσαμε
να ξετυλίξουμε το χρόνο
που δεν είχαμε ακόμη γνωρίσει.
Το χρόνο που φανταζόμαστε
ότι θα μας έβρισκε μαζί
και που αυτό το μαζί
δεν καταφέραμε
να το αιχμαλωτίσουμε σε μια φωτογραφία

Από την Χαρά δεν έχω καμιά φωτογραφία
μόνο μια τραυματισμένη μνήμη
που θυμάται την σύντομη ζωή της
σαν ένα παραμύθι
χαμένων ευκαιριών,
λανθασμένων ενεργειών
με λίγα λόγια μια ιστορία ζωής
καθορισμένη από την αδικία
της ανεκπλήρωτης επιθυμίας
της ανεκπλήρωτης ζωής.

Από την Χαρά δεν έχω καμιά φωτογραφία
ούτε τότε που έτρεχε
να προλάβει τις προσδοκίες της
σε υπέρ πόντια αεροδρόμια του κόσμου
χωρίς προορισμό.

Δεν αιχμαλώτισα την μορφή της
την ώρα που νοσταλγούσε
την αποφυλάκιση της
από τα πλαίσια των υποχρεώσεων
μιας βεβιασμένης κίνησης υποταγής
από τους άνδρες που αγάπησε
αλλά δεν κατάφερε να κρατήσει.

Έτσι και εγώ την άφησα πάνω στην άσφαλτο
να ποτίζει με τα δάκρυα της
την χαμένη ελπίδα,
με ένα μωρό στην αγκαλιά
περιμένοντας την μέρα της
της αποφυλάκισης


Από την Χαρά δεν έχω καμιά φωτογραφία
μόνο ένα τελευταίο τηλέφωνο
μια βδομάδα πριν την διαφυγή της.

Κερεντζής Λάμπρος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σ' αυτούς...

Σ’ αυτούς που αναζητάν το μέλλον  θρηνώντας το παρόν 
και με αυτό τον τρόπο  προσπαθούν 
να ξεχάσουν το παρελθόν,
θα ήθελα να τους πω... ότι η μνήμη πάντα θα είναι εκεί να κρατά το νήμα του πόνου προσπαθώντας  μέσα στο λαβύρινθο του χρόνου να βρει την χαρά.
Αξίες Ζωής
Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.
Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν.
Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως.
Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν.
Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.
Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος.
Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάρι…

Οι ηλεκτρικοί μάγκες

Οι ηλεκτρικοί μάγκες με τις πρίζες στα χέρια. Με πέτσινους γιακάδες σηκωμένους. Τζίν καλυμμένα στα μπούτια τους. Κεφάλια σκυμμένα πάνω από το καντράν του ραδιοφώνου. Χέρια που στρίβουν τσιγάρα. Μυαλά που χάνονται μέσα στην κάπνα.
Με την μοναξιά στριμωγμένη στους τοίχους. Το ρεβόλβερ της ζωής στραμμένο επάνω τους, μπροστά στο μέλλον της εικόνας τους. Κουρελιασμένη εικόνα που σκαρφαλώνει στους τοίχους ψάχνοντας ένα άνοιγμα για να πετάξει μακριά.
Οι ηλεκτρικοί μάγκες με τις πρίζες στα χέρια. Στο κίτρινο λαρύγγι τους η βηματισμοί ενός ουρλιαχτού. Τα βήματά του βυθίζονται στην λάσπη της νικοτίνης. Με μπλεγμένες κατευθύνσεις. Διαλυμένες σχέσεις καθώς παιδιά, τους περιμένουν φωνάζοντας μπαμπά!
Ανυπόταχτοι μπροστά στην καταιγίδα μια κοινωνίας που θεωρούν σάπια. Σάπιοι και οι ίδιοι με φαγούρες στα αχαμνά τους. Με προβληματικούς έρωτες και εγκαταλείψεις συζυγικής εστίας. Με ροκ εφιάλτες και εγκαύματα τρίτου βαθμού στην προσπάθεια να ζεσταθούν κάπου!
Οι ηλεκτρικοί μάγκες με την …