Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τι χρώμα είμαι.










Τα βράδυ βλέπω όνειρα που δεν τα θυμάμαι το πρωί, αλλά μου μένει μια αίσθηση που την κρατάω όλη την ημέρα Προσπαθώντας να εντοπίσω τι συνέβαινε σε εκείνο το όνειρο, αρχίζω να φαντάζομαι τι μπορεί να ήταν από ένα κομμάτι ανάμνησης και κάνω ένα καινούργιο όνειρο που δεν ξέρω αν μοιάζει με το νυχτερινό.
Το μόνο που θυμόμουν από αυτό το όνειρο ήταν μια άκρη ενός φορέματος και επειδή δεν θυμόμουν το χρώμα είπα ότι ήταν ροζ. Τι ωραίο το ροζ χρώμα; Πόσα πράγματα είναι ροζ και δεν τα βλέπουμε, τα προσπερνάμε διότι νομίζουμε ότι είναι γκρι αλλά είναι ροζ.
Καλά το πορτοκαλί έρχεται και αυτό στο μυαλό μου, τώρα που το σκέπτομαι και μπαίνω σε ένα δίλημμα, αλλά αν εμπλέξω το ροζ με το πορτοκαλί, τότε βλέπω και λίγο θαλασσή, και μετά λίγο πράσινο και μετά κάθε πρόσωπο που φαντάζομαι, φοράει και ένα διαφορετικό χρώμα και τότε τρέχω να βρω ένα καθρέφτη για να δω εγώ τι χρώμα είμαι.

Σχόλια

  1. Τώρα που το σκέφτομαι...
    κόκκινο,λευκό και μετά μαύρο,Βαθύ μαύρο!!!
    Σκέφτομαι πως,ίσως εγώ να είμαι αυτά τα τρία χρώμματα μόνο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σ' αυτούς...

Σ’ αυτούς που αναζητάν το μέλλον  θρηνώντας το παρόν  και   με αυτό τον τρόπο  προσπαθούν  να ξεχάσουν το παρελθόν,   θα ήθελα να τους πω... ότι η μνήμη πάντα θα είναι εκεί να κρατά το νήμα του πόνου προσπαθώντας  μέσα στο λαβύρινθο του χρόνου να βρει την χαρά.
Αξίες Ζωής Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες "Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου. Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάρ
Τα κορίτσια κλειδώνουν τις νύχτες Τα κορίτσια κλειδώνουν τις νύχτες Αφήνουν το τσιγάρο στο τασάκι και στέκονται γυμνές μπροστά στο καθρέφτη εξετάζοντας τις γραμμές του κορμιού τους Δεν ξέρουν ακόμα το όνομα του βιαστή τους Δεν ξέρουν ακόμα το όνομα της σιωπής τους Ανάμεσα σε πόστερ ινδαλμάτων ξανά βάζουν τα εσώρουχά τους και κατευθύνονται στο κοριτσίστικο κρεβάτι Τα κορίτσια κλειδώνουν τις νύχτες Πέφτουν στην αφάνεια κάνοντας βουβά σινιάλα στο σκοτάδι Τυλίγονται τον παρθενικό υμένα και κατεβαίνουν τα σκαλοπάτια με γυμνές πατούσες αφουγκράζονται τα τριξίματα της νύχτας πίσω από το κλειστό παράθυρο Τα κορίτσια κλειδώνουν τις νύχτες δεν ξέρουν τι να προσφέρουν στο βιαστή τους δεν ξέρουν τι να κάνουν την σιωπή τους. Και ο βιαστής και η σιωπή πλησιάζουν από στιγμή σε στιγμή από μέρα σε μέρα από χρόνο σε χρόνο Τα κορίτσια κλειδώνουν τις νύχτες εξαφανισμένα σαν οντότητες φορτωμένα σε φορεία κρυφών γεννήσεων φθάνουν μέχρις εδώ με ένα φόβο που κανείς δεν καταλαβαίνει Τα κορίτσια κλειδώνουν τις