Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009



Να το ποτίσεις


Μην κλαις για μένα
αν ξέρεις πως πεθαίνω
να με βοηθήσεις δεν μπορείς
Μα δες εκείνο το λουλούδι
για κείνο που μαραίνεται σου λέω
Να το ποτίσεις

Αλέξανδρος Παναγούλης


3 σχόλια:

  1. απλες λεξεις....αλλα με μεγαλο νοημα

    διακρινω και μια ηττοπαθεια η οχι στα λογια??η αποδοχη της μοιρας??

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σκέπτομαι ότι για τον Παναγούλη δεν υπήρχε μοίρα. Υπήρχε μόνο η συνειδητή πράξη . Ο Παναγούλης ακόμα και στο μπουντρούμι ήταν αυτός που κανόνιζε το παιχνίδι. Αυτός ήταν ο κυρίαρχος του παιχνιδιού ακόμα και αν απέναντί του είχε μια φασιστική μηχανή που σκοπό είχε να τον αφανίσει. Την πολέμησε και την νίκησε, διότι βγήκε ζωντανός από αυτή την αναμέτρηση. Αυτό που μπορεί να φαίνεται σαν ηττοπάθεια είναι η γνώση της πραγματικότητας, μιας πραγματικότητας που δεν περιοριζόταν στην ύπαρξή του αλλά στην ύπαρξη του φυσικού κόσμου της οποία μέρος ήταν αυτός. Έτσι ένα ένα λουλούδι που μαραίνεται ήταν το ίδιο σημαντικό με έναν άνθρωπο που παθαίνει, διότι και οι δύο είναι κομμάτια της φύσης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Άρα ποτίζοντας ένα λουλούδι για να μην μαραθεί, ποτίζεις την ίδια την ζωή για να ξαναγεννηθεί, για να αναστηθεί!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή