Ο Κατακοιτος Οραματιστης

Ρακένδυτη πολιτεία δίχως εκπλήξεις, δίχως όνειρα, όνειρα στάζουν τα δάκρυα των προσδοκιών μου. Φοράω φωνές που μιλάνε ήρεμα δρασκελώντας στο σώμα σου για τον περίπατό μου. Αιχμάλωτος στην περασμένη σου αιωνιότητα, στα φωτεινά σοκάκια του οράματος σου. Κεντώ την σπορά του μέλλοντος, με δάκτυλα, βουτηγμένα στην δροσιά των κατεδαφισμένων ποταμών σου. Λεηλατούνται εικόνες , ιδέες και νοήματα το χώρο βεβηλώνοντας τις βρόμικης καρδιά σου. Αντανακλάσεις σε βιτρίνες με περάσματα που αμφισβητούν τις προθέσεις και την ακεραιότητα της θωριά σου. Ρακένδυτη πολιτεία που αλλάζεις ονόματα, γυρνώ στα σκισμένα πεζοδρόμια του μυαλού σου, καθώς απλώνονται ιστορίες μοναξιάς που δεν μ' αφήνουνε να φανταστώ, την άλλη όχθη του ουρανού σου. Κερεντζής Λάμπρος

Σκιές φωτισμένων ημερών απλώνονται στους τοίχους σπιτιών που κοιμούνται στην ζεστασιά της λήθης. Πρωινό ανδρικό κορμί με χαμόγελο ξεγνοιασιάς που κανείς δεν θυμόταν πλέον, ξεδιπλώνει τα σκονισμένα μέλη του προσπαθώντας να αγκαλιάσει την ανθρωπότητα που κλαίει πάνω στο κρεβάτι των στεναγμών του. Ο αέρας κουβαλά λουλούδια για να σκεπάσει το ουράνιο βλέμμα μικρών κοριτσιών που ξεπηδάν από το βλέμμα του. Μεταφέρουν την ζαλάδα του έρωτα, ανεμίζοντας τα σεντόνια της νύχτας σαν λάβαρα ζωής  στο ζεστό αγκάλιασμα του ήλιου. Πέρα κοιλάδες ντυμένες στα πράσινα καθρεπτίζονται στο αχνισμένο χνώτο τους.  Κερεντζής Λάμπρος

Η Θλίψη των χαρακωμάτων ζωής απλώνεται πάνω από τις πόλεις με μια αγριότητα που φοβίζει τα κατοικίδια ζώα. Τα μηνύματα των χαμένων ευκαιριών κείτονται σε σήψη στα πατώματα των πολυκατοικιών. Οι ψυχικές αρρώστιες δεν βρίσκουν την δικαίωσή τους. Με παράπλευρες απώλειες η καθημερινότητα αναπαράγει την αγριότητα σαν το φυσικό επακόλουθο της ζωής. Αγωνίες φωλιασμένες, καλά κρυμμένες κάτω από το στήθος των απομονωμένων διαδρομών. Ψάχνουν, ψάχνουν ελπίδες διάτρητες στα καλούπια της κατασκευασμένης από άλλους καθημερινότητας. Αγωνίες φωλιασμένες κάτω από το στήθος των παρατημένων αναπνοών, δίπλα από τους σκουπιδοτενεκέδες αχρηστευμένων αγαθών. Αγαθών που ακολούθησαν το σώμα μέχρι αυτή την θέση, ανακούρκουδα μπροστά στο καθρέφτη. Βιαστικές κουβέντες εφησυχασμού προσπαθούν να σταθούν απέναντι στην διαφθορά του εφικτού, του καθημερινού αποτροπιασμού του εξευτελισμού του ανώνυμου υλικού στα γρανάζια της καθημερινή ρευστότητας που δημιουργεί ο οικονομικός παραλογισμός. Παραμιλά μ...

  Κάτω από τα βλέφαρα ο ύπνος, οδηγεί τον κοιμισμένο στις άκρες της πόλης. Τον περνά από τα φανταχτερά τοπία της κλειδωμένης νιότης και τον σταματά πάνω από το υδατοφράχτη της ζωής. Πέρα ένα ήλιος φασκιωμένος σε ψυχικά ιμάτια που σέρνονται σε χωματόδρομους γυμνών βηματισμών. Οι μακρινοί συγγενείς με κουρασμένα πρόσωπα ξεπροβάλλουν ντροπαλά πίσω από ασπρισμένους τοίχους φορώντας τα καλά τους, όμως κανείς δεν ξέρει σε ποια γιορτή πηγαίνουν. Τα σκονισμένα λεωφορεία περιμένουν να στοιβαχτούν μέσα τους ενώ κάνεις δεν μιλάει, κανείς δεν λέει τίποτα.  Περιμένει στην άκρη του τοπίου, σαν ταξιδιώτης της επιστροφής στην αναχώρηση. Πίσω, ο δρόμος που δεν είχε δει ποτέ και τώρα τον κοιτούσε μέσα από τα βλέφαρα για ν αποφύγει τις ακτίνες του ηλίου. Και το σκοτάδι όμως ήταν εκεί, περίμενε την σειρά του όπως κάθε φορά. Κερεντζής Λάμπρος

Η ανεξαρτησία των διαδρομών ευδοκιμεί στην άκρη των δακτύλων, χρωματίζει την ματαιότητα μιας πραγματικότητας

Οι άνθρωποι της καθημερινότητας αναγκάστηκαν να ζουν όπως μπορούν, χαμένοι στους σκονισμένους δρόμους του τίποτα που απεικονίζει το μέλλον που κανείς δεν μπορεί να το φανταστεί. Περιμένουν τα ψίχουλα από την αδιαφορία της υπέρ ατλαντικής συμμαχίας, σκάβοντας στοές μέσα στο σώμα τους για να κρύψουν την αγωνία από τους περαστικούς που τους περνάν για ζητιάνους. Δεν είναι ζητιάνοι, είναι αυτοί που τρέχουν πίσω από την χαρά της σύλληψης και βρίσκονται στο πεζοδρόμιο μακρινών διαδρομών που δεν διακρίνεται το τέλος. Με τριμμένα μπλουζάκια σκέψεων σκουπίζουν την αδιακρισία της πλουτοπαραγωγικής πλατφόρμας των υποταγμένων συμπεριφορών για να καθαρίσουν τον ορίζοντα από στοιχεία που μπορούν να διαταράξουν το αργοπορημένο μέλλον τους. Τα πράγματα καθορίζονται από την πρώτη στιγμή. Από την πρώτη στιγμή ο καθένας τοποθετείται απέναντι στο διάκοσμο της καταναλωτικής του αλητείας περιμένοντας να ανοίξει την σάρκα του στα νέα εμφυτεύματα της ευτυχίας. ...

Μέσα σε στρατόπεδα χαμένων ψυχών   απομονώνω την σιωπή, των αυριανών αυτόχειρων της συνείδησης. Αφουγκράζομαι το σούρσιμο βημάτων,   λεηλατημένων ζωών, που σπάνε το όριο της απόγνωσης. Απομακρύνω το κουρνιαχτό των άδειων δωματίων και ουρλιάζω, ουρλιάζω στην άκρη των φανταχτερών εγκλημάτων,   των καθημερινών δολοφονιών στο όνομα της ευημερίας των μερικών. Γυαλισμένες μορφές των σαλονιών της μπουρζουαζίας χωμένες στα φανταχτερά τους υφάσματα, φωτογραφίζονται με φόντο την εξαθλιωμένη πραγματικότητα των υπηκόων τους. Σκατόψυχοι αποπλανητές συνειδήσεων, συνωστίζονται πάνω από τον επιθανάτιο ρόγχο της φτώχειας. Φοράν τα πιο φανταχτερά τους κοσμήματα, χαμογελώντας προς την κάμερα που αποθανατίζει την μιζέρια της ιδιοτελούς ανθρωπιάς τους. Η σήψη και η λήθη του ανθρώπινου, βασιλεύει με φόντο το γυαλιστερό περιδέραιο της απανθρωπιάς τους. Κερεντζής Λάμπρος πίνακας: 45...