Ο Κατακοιτος Οραματιστης

Το ηχητικό μάτι Κάτω από το μαξιλάρι, το ηχητικό μάτι, ξερνάει εικόνες από το περιστρεφόμενο στόμιο. Ατελείωτοι κυκλικοί βηματισμοί μια χαμένης ψυχής που, τα κτυπήματα στο τζάμι που, τα νοερά στολίδια της ηδονής, δεν μπόρεσαν ακόμα να βγουν από στόμιο το ματιού. Συσσωρεύονται μέσα του, πολλαπλασιάζοντας τις διαστάσεις της αποφυγής. Γρατζουνίσματα, σκονισμένες οθόνες με τα αποτυπώματα των νυχιών, με τα αποτυπώματα αιωρουμένων κορμιών στους δρόμους, στα πεζοδρόμια που δεν ξεχώριζαν καθόλου από χθες. Κάτω από το μαξιλάρι τα πεζοδρόμια. Κάτω από το μαξιλάρι τα αιωρούμενα σώματα. Κάτω από το μαξιλάρι ηχητικό στόμιο του ματιού παραδομένο σε γρυλίσματα γρυλίσματα ύφους, ύφους της καταστροφής. φωτό: έργο Σαλβατορ Νταλί

Ιππεύοντας την φαντασίωση Το βλέμμα ντυμένο με χρώματα βροχερού πρωινού. Προβλήτες χωρίς μέλλον με ουρανό να σκεπάζει τις γραμμές υποτιθέμενων διαδρομών. Είμαι στην άκρη, το τσιμέντο αντιστέκεται στην φοβερή σόλα μου. Οι αποχρώσεις πράσινης υγρασίας τυλίγουν το σώμα. Ακουμπάνε το δέρμα, Μεταφέροντας το γαλάζιο ρίγος που αιωρείται στην θαμπάδα του πρωινού. Βρέθηκα εδώ καβαλάρης της υπόσχεσης του μέλλοντος, σε υπαίθριους λιμενικούς σταθμούς Ιππεύω την φαντασίωση. Συναντάω άλλους σαν και μένα, περνάμε από τοίχους μυστήριας ύλης αφήνοντας το περίγραμμά μας, σαν τρύπα που χάσκει μέσα στην βροχή.

Οι άγγελοι δεν θα έρθουν απόψε Μάταια περιμένουμε στις αποβάθρες του παραδείσου γυμνοί και πεινασμένοι στοιβαγμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο με τα σκουλήκια της κόλασης ν’ ανοίγουν τούνελ στο κορμί μας. Οι άγγελοι Δεν θα έρθουν απόψε

Στα δίκτυα τής ωριμότητας, ατελείωτοι θάνατοι ανοίγουν το δρόμο προς το μέλλον. Οι έφηβοι μας προκαλούν όπως κάποτε μας προκαλούσαν οι γέροι. Το αίμα που κύλησε καυτό κάτω από τα σεντόνια Τώρα κυλάει χλιαρό σε γκρίζες φλέβες. Σε ανώνυμα διαμερίσματα Μαζεύουμε τις χειρονομίες της καθημερινότητας χωρίς κουβέντα. Χωρίς κουβέντα κοιτάμε τους εαυτούς μας να σπαρταράν στα δίκτυα της ωριμότητας.

Ο κόσμος σου Ο κόσμος, πυκνός και άγνωστος για τον καθένα, ποιον να ρωτήσεις Καινούργιος είναι και κανένας δεν μπορεί απάντηση στο ερώτημα να δίνει Δικός σου είναι και εσύ δεν μπορείς απάντηση στο ερώτημα να δίνεις Γιατί η απάντηση είναι καθημερινή είναι η απάντηση που κάθε μέρα δίνεις Τίποτα δεν ξέρεις από την αρχή Στης ανακάλυψη του δρόμου σου βαδίζεις. Στην ανακάλυψη του κόσμου περπατάς μ' αυτό που κάνεις αυτό το κόσμο ανακαλύπτεις. Και μην ξεχνάς πως το κέντρο είσαι εσύ και σε κανένα αυτή η θέση δεν ανήκει. Είναι η ζωή που εσύ δημιουργείς δική σου είναι σε σένα μόνο ανήκει.

πληνγραφες: Αλλη μια θυσία του πρωθυπουργου

Μήνυμα στη Vicky Γειά. Σήμερα το πρωί ξαναβρέθηκα στους ξέφρενους ρυθμούς της γλυκιάς μας πόλης. Χάρηκα τον παροξυσμό της τόσο πολύ που άγρυπνος ξεκίνησα για δουλειά τρέχοντας μέσα στον κυκεώνα της. Η Λέσβος, όμορφη ανατολίτισσα κοσμοπολίτισσα αυτόνομη κουλτουριάρα από αιώνες,κομμάτι της οικογενειακής καταγωγής μου με έκανε να θυμηθώ τον πιτσιρικά που κουβαλάω μέσα μου και το χάρηκα το ταξίδι για το τότε και το τώρα. Εκτός λοιπόν των άλλων, περιήγηση του νησιού, με το αυτοκίνητο, με τα πόδια, μέσα από ταβέρνες δίπλα στο κύμα και ουζερί της πόλης.Εκτός από τα σπίτια και τις γνωριμίες η επανα-γνωριμίες, βρέθηκα και σε παραλίες. Παραλίες με αποτυχημένους κομουνιστές , απο ανατολική ευρώπη, αραδιασμένους σε πολύχρωμες ξαπλώστρες να προσπαθούν να ξεκουράσουν κορμιά που το γήρας είχε αρπάξει με τα σουβλερά δόντια του και τα είχε ξεχειλώσει.Βλέποντας αυτά τα ζαρωμένα κορμιά που το δέρμα τους ρουφούσε τον ήλιο ακατάπαυστα, σκέφτηκα την σκληρή ζωή που είχαν περάσει και με τις λίγες γνώσεις πο...